Exercicios de morfosintaxe en lingua galega/artigo

Ir a:   Curso de lingua galega ····· Hª do galego ····· Exercicios de morfosintaxe ····· Exercicios de ortografía ····· Exercicios de léxico 

  A Normativa oficial do galego (na wikipedia galega) 

Galilibro
Exercicios de
morfosintaxe
Fonética
O substantivo
O adxectivo
O artigo
O persoal
O demostrativo
O posesivo
O indefinido
O relativo
O numeral
O adverbio
O verbo
A preposición
A conxunción
Nexos comparativos
A interxección
Clases de palabras
Outros Galilibros

bea me esta mandando hacer deberes:( y si l digo q n me deja el movil

odio el colegio

Exercicio 3Editar

Subliña os artigos do primeiro parágrafo do seguinte poema

Non visites agora o peirao, as brétemas que apreixan
o aire, o navío, a beira do tempo, a mollada lembranza
dos seres amados. Espera. O mar abrirache o camiño. Luirá a pedra.
Espallará o sal azul da noite que abrangue no leito amoroso
dos teus ollos. Abrirá a lúa de abril para bañar en luz o noso corpo.
Beberá a rosada marea dos teus beizos. Abrirache paso ata o centro,
ata o cerne do planeta.

Se alí morren as praias de o corazón, non te preocupes. Se se desborda
o vento interno por o costado. Se se agachan os tempos, os camiños,
as pegadas. Se se borran as feridas a o recibir o mar, o seu retorno,
non te preocupes. O corazón ficará. E con o mouro viño de os días ancorados,
con o pardo retorno de as vides de setembro, de o bronce da uva,
serás o instante. Serás o tempo que ti amabas. O peirao último
de o meu barco de magnolio. O leme, só, o teu corazón florecendo.

Lugar de Noso de Miguel Bugallo.

Exercicio 4Editar

Realiza as convenientes contraccións do artigo que faltan no segundo parágrafo do poema anterior.

Exercicio 5Editar

Corrixe os erros que haxa nas seguintes frases (pode haber algunha correcta):

  1. O saírmos do pavillón perdemos as chaves.
  2. Vou ca cadela a o veterinario.
  3. Por o cansazo estou amuado.
  4. Afectounos menos a nós ca os demais.
  5. Recolleu ó meniño na gardería.
  6. O pouco, ca incerteza, deu en chorar.
  7. Todos os tres sabían de un ou de dous acontecementos semellantes.
  8. Liscaron os amigos de un e os de o outro.
  9. Avisados os inimigos, comezaron ca liorta.
  10. O Martiño envorcara súa cunca
  11. Seu pai, cando viu que non se mancara, rezou un Noso Pai

SoluciónsEditar

Exercicio 1Editar

  1. os
  2. aos,aos
  3. o
  4. á
  5. dos
  6. da
  7. ao, ao, das, da
  8. do
  9. no
  10. un, cun

Exercicio 2Editar

  1. Sempre vou á clase cunha amiga miña
  2. Xa te atendo nun instantiño
  3. Este paraugas é dun señor que o esqueceu
  4. Cuns ladrillos de nada e cun pouco de cemento xa fixo un alpendre
  5. Se vou a Bueu nun bou, vou, e se non vou nun bou, non vou
  6. Como queres a tortilla, ¿dun ovo ou de dous?
  7. Estou nunha aldea que se chama Vilar do Monte
  8. Este xoguete é do meu fillo
  9. Ela ten unha curmá duns oito anos
  10. Ten boa gana de vir á clase connosco
  11. Ás veces teño morriña da aldea
  12. Ven dunha vez e déixate de lerias
  13. Nós somos dun lugar de preto da Coruña
  14. Cunha media ducia de ovos xa se fai unha boa tortilla
  15. Cuns codelos acenden o lume da cheminea
  16. Estes son rapaces do Chouzo que están na da túa tía Luísa
  17. Carlos xa marchou cara á Coruña
  18. Ela é filla dun avogado e dunha médica
  19. O can corría cun cacho de xamón na boca
  20. Estarei alí ás oito en punto

Exercicio 3Editar

Non visites agora o peirao, as brétemas que apreixan
o aire, o navío, a beira do tempo, a mollada lembranza
dos seres amados. Espera. O mar abrirache o camiño. Luirá a pedra.
Espallará o sal azul da noite que abrangue no leito amoroso
dos teus ollos. Abrirá a lúa de abril para bañar en luz o noso corpo.
Beberá a rosada marea dos teus beizos. Abrirache paso ata o centro,
ata o cerne do planeta.

Exercicio 4Editar

Se alí morren as praias do corazón, non te preocupes. Se se desborda
o vento interno polo costado. Se se agachan os tempos, os camiños,
as pegadas. Se se borran as feridas ó (tamén ao) recibir o mar, o seu retorno,
non te preocupes. O corazón ficará. E co mouro viño dos días ancorados,
co pardo retorno das vides de setembro, do bronce da uva,
sera-lo (tamén serás o) instante. Sera-lo (tamén serás o) tempo que ti amabas. O peirao último
do meu barco de magnolio. O leme, só, o teu corazón florecendo.