Linguas románicas/Concepto

Ir a:   Curso de lingua galega ····· Hª do galego ····· Exercicios de morfosintaxe ····· Exercicios de ortografía ····· Exercicios de léxico 

  A Normativa oficial do galego (na wikipedia galega) 

Galilibro
Hª da lingua
Outros Galilibros

As linguas romances ou linguas románicas son linguas que proceden do latín vulgar (entendido no sentido etimolóxico de "popular", 'falado polo pobo', como oposto ao latín clásico e literario); xa que logo, trátase de linguas indoeuropeas.

Estas linguas falábanse -moitas séguense falando- nun territorio que recibe o nome de Romania, e que cobre na súa maior parte o sur europeo do antigo imperio romano; os termos "romano/a" e "Romania" proceden do adxectivo latino romanus aplicado a estas linguas porque se consideraba que os seus falantes empregaban un idioma procedente do latín e que se opuña a outras linguas presentes nos territorios do antigo Imperio, como o fráncico (en Francia), lingua dos francos pertencente, como o suevo, á familia xermánica.

O primeiro escrito en que se atopa o termo romano remóntase ao sínodo de Tours, no ano 813. É a partir dese sínodo en que se considera que a primeira lingua vulgar se separa do latín para ter vida propia e designarse como unha lingua á parte. Trátase dunha forma de proto-idioma francés, que recibe o nome de romana lingua ou roman.

A evolución do latín vulgar cara ás linguas romances dátanse a grosso modo do seguinte xeito:

  1. entre 200 a.C. e 400 d.C. aproximadamente: diferentes formas de latín vulgar.
  2. entre 500 e 600: estas formas comezan a presentar diferencias significativas.
  3. a partir de 800: recoñécese a existencia das linguas romances.

As linguas románicas divídense fundamentalmente en catro tipos segundo a tipoloxía lingüística areal (véxase Tipoloxía lingüística areal na Galipedia):

  1. iberorromances;
  2. galorromances;
  3. italorromances;
  4. dacorromances;

e en dous tipos segundo unha tipoloxía lingüística estrutural (véxase Tipoloxía lingüística na Galipedia)::

  • linguas que forman o plural en -s e que sonorizan as oclusivas intervocálicas (spata >> espada);
  • linguas que forman o plural con vogal e manteñen o trazo xordo das oclusivas intervocálicas (urtica >> ortica);